Kırıkkalenin ormanlık alanlarında, zor doğa koşullarında hayatta kalmaya çalışan torlukçular, meşe odunlarından mangal kömürü üreterek yaşamlarını sürdürüyor. Yüksek sıcaklık, yoğun duman ve is içinde geçen bu zahmetli süreçte, 5 aile bir araya gelerek geleneklerini yaşatıyor.
MEŞE KÖMÜRÜ ÜRETİMİNDE ZORLUKLAR
Diyarbakırdan kilometrelerce uzakta bulunan Kırıkkalenin Sulakyurt ilçesine gelen aileler, altı ay boyunca ormanlık alanda kurdukları çadırlarda doğayla iç içe bir yaşam sürdürüyor. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte, kesilen meşe odunları traktörlerle ocak sahasına taşınıyor. Odunlar boyutlarına göre ayrıldıktan sonra, koni şeklinde dizilip üzerleri saman ve toprakla kaplanıyor. Ortalama 400-500 derece ısıda günlerce süren dikkatli bir yakma işlemi ile zahmetli bir çalışmanın sonucu olan mangal kömürü elde ediliyor.
GECELERİN ZORLUĞU VE AİLE DAYANIŞMASI
Üretim sürecinin en kritik aşamalarından biri, kömürlerin tamamen yanıp kül olmasını önlemek için aile bireylerinin gece gündüz dönüşümlü olarak nöbet tutması. Karanlıkta dumanın içinde geçen gecelerde, ateşi kontrol altında tutabilmek için sabaha kadar ocak başında beklemek durumunda kalan torlukçular, alın teriyle geçimlerini sağlıyor. Bir sezonda yaklaşık 40 ton mangal kömürü üreten aileler, ürünlerini tonu 28 bin liradan toptancılara satıyor. Bu zorlu süreçte kadınlar, yemek hazırlığı, çocuk bakımı ve bazen sahada yardımcı olarak ailelerine destek oluyor. Ailenin en küçük üyesi 11 aylık Muhammedin varlığı, tüm zorluklara rağmen onlara moral kaynağı oluyor.
