Sarayönü’nün kuzeyinde, dere yatağının üzerinde sessizce duran Hacılar Köprüsü, aslında kimsenin tam bilmediği eski bir hikâyeyi saklar…
Bir zamanlar, dere boyunca yaşayan yaşlı bir derviş varmış. Düğün günü gelin evden çıkmadan önce, derviş köprünün ortasına durur, elindeki asayı suya dokundururmuş. Su bir anda titrer, sanki binlerce ışıltı içinde akarmış. Derviş de şöyle dermiş:
“Kim bu köprüden sevgiyle geçerse, yuvası dert görmesin.
Kim bu sudan bir anlık huzur alırsa, ömrü bereket bulsun.”
Derler ki o günden sonra Hacılar Köprüsü, yalnızca bir geçit olmaktan çıkmış; her gelinin duvağını kutsayan, her damadın yoluna uğur serpen bir büyünün evi olmuş.
Nitekim her düğünde konvoyun mutlaka bu köprüden geçmesi de işte bu yüzden…
Suya yansıyan gelinlik, rüzgârda hafifçe salınan duvak ve köprünün taşlarında asırların fısıltısı…
Bugün de bir düğün konvoyu geçti köprüden.
Sanki dere yine ışıltılarla dans etti, köprü yine yüzyıllık sırrını yeni bir mutluluğa armağan etti.
Hacılar Köprüsü, masalların hâlâ yaşadığı yerdir.