Okulda Öğrenilen Hayat
On beş yaşında girdik kapısından. Çoğumuzun boyu henüz uzamamıştı ama kaderimiz uzundu.
Konuklar Tarım Meslek Lisesi…
Devletin parasız yatılı okulu. Ceplerimiz boştu, bavullarımız hafifti; ama içimizde taşınacak çok şey vardı.
Yatılı okul demek, erken büyümek demekti. Haftada iki gün eve gelirdik. O iki gün, annelerin hazırladığı sofralar daha bir sıcak olurdu. Ana kucağı hasreti, yemeğin tadına karışırdı. Pazar akşamları dönüş vakti geldiğinde, ev sessizleşir; biz, içimizde bir düğümle okula doğru yola çıkardık.
Ama okul da bir evdi. Farklı bir ev…
Sabahları aynı saatte kalkmayı, sıraya girmeyi, beklemeyi öğrendik. Yatakhanelerde üst üste ranzalarda sadece uyumadık; hayal kurduk. Kimimiz çiftçi olacaktı, kimimiz memur, kimimiz şehre gidecekti. Ama hepimizin elinde bir ortak dil vardı: toprak.
Sebzecilikte tohuma dokunduk.
Sığırcılıkta emeğin sistemle nasıl birleştiğini gördük.
Bağda üzümü keserken zamanın tadına baktık.
Kümeste düzenin yumurtaya dönüştüğünü öğrendik.
Gıda muhafazada, üretilenin korunmazsa yok olacağını anladık.
Bunlar sadece ders değildi. Hayattı.
Paramız yoktu belki ama aç değildik. Devletin sofrasında, emeğin ne demek olduğunu öğrendik. Aynı ayakkabıyı iki yıl giydik, ama aynı bilgiyi bir ömür taşıdık. Kimi zaman özledik, kimi zaman yorulduk. Ama hiç boş durmadık.
Konuklar Tarım Meslek Lisesi bize şunu öğretti:
Hayat, hazır verilmez. Öğrenilir.
Orada öğrendiklerimizle hayata atıldık. Kimimiz tarlaya döndü, kimimiz başka işlere savruldu. Ama ne iş yaparsak yapalım, içimizde bir düzen kaldı. Işığa bakan kümesler, güneye açılan ahırlar, zamanı saklayan kilerler kaldı.
Bugün geriye dönüp baktığımda şunu görüyorum:
Biz o okulda sadece meslek öğrenmedik.
Hayata tutunmayı öğrendik.
Ana kucağını özleyerek, ama ayakta durmayı öğrenerek…
Parasız yatılı, ama onurlu bir şekilde…
Konuklar Tarım Meslek Lisesi, bize toprağı öğretti.
Toprak da bize insan olmayı.