10 Ocak… Takvim yapraklarında sıradan bir gün gibi durur belki ama basın emekçileri için anlamı derindir. Bu tarih, gazeteciliğin yalnızca bir meslek değil; aynı zamanda bir sorumluluk, bir vicdan işi olduğunun hatırlatıldığı gündür. 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü, kalemini ekmeğiyle birlikte onuruna da ortak edenlerin günüdür.
Gazetecilik; çoğu zaman görünmeyen, alkışsız bir emektir. Gece yarısı yazılan haberler, soğukta çekilen fotoğraflar, baskıya yetişsin diye koşturulan manşetler… Okur gazetesini eline aldığında ya da ekran başında haberi izlediğinde, bu emeğin arka planını pek düşünmez. Oysa her haberin ardında bir tanıklık, bir yorgunluk ve çoğu zaman da bir bedel vardır.
Yerel basın ise bu yükü daha da ağır taşır. Çünkü yerel gazeteci, haber yaptığı insanlarla aynı sokakta yürür, aynı çarşıdan alışveriş yapar. Yazdığı her satır, ertesi gün yüz yüze bakacağı insanların hikâyesidir. Bu yüzden yerel gazetecilik, yalnızca haber vermek değil; denge kurmak, adil olmak ve vicdanla hareket etmektir.
10 Ocak’ın “bayram” olarak anılması bir temennidir aslında. Gazetecilerin güvenceli çalıştığı, baskıdan uzak, özgürce yazabildiği günlerin özlemidir bu. Gerçeğin eğilip bükülmediği, kalemin korkudan değil hakikatten yana olduğu bir basın düzenine duyulan inancın ifadesidir.
Bugün, bir köşe yazarı olarak şunu söylemek isterim: Gazetecilik hâlâ kutsal bir meslektir. Çünkü hâlâ gerçeğin peşinden gidenler, haksızlık karşısında susmayanlar, kamu yararını her şeyin üstünde tutanlar vardır. İsimleri manşetlerde olmasa da, kalemleriyle bu memleketin hafızasını tutan nice basın emekçisi aramızdadır.
10 Ocak vesilesiyle; mesleğini onurla yapan, kalemini kimsenin emrine vermeyen, doğru bildiğini yazmaktan vazgeçmeyen tüm gazetecileri saygıyla selamlıyorum.
Kalemin namusu, bu ülkenin en büyük güvencelerinden biridir.
