Doğayı sevmek yönelmek güzeldir, bilmeden yönelmek felaket olabilir!
Son zamanlara yabani otlara milletin yöneldiğini görüyorum. Doğaya yönelmek, doğayı tanımak güzel de yol boylarındaki refüjlerde, parklarda ot toplayanları görüyorum.
Bir botanikçi arkadaşımın paylaşımından biliyorum; yol boylarındaki otlarda, yoğun olarak araç eksozlarından yayılan kurşun metali görülüyor.
Bu yüzden üç dört km mesafedeki daha iç kesimlerden ot toplamaları iyi olur.
Ayrıca her ot yenmez; ya da yeme biçimi de kendine özgüdür. Geçenlerdeki bir haberde, karı koca iki doktorun, bizim dağlıların yılanbıçağı ya da yılanpancarı olarak adlandırdığı, Kahramanmaraşlıların tirşik adını verdikleri otu pazı diyerek pazardan alıp yiyerek zehirlendikleri veriliyordu. Haberin devamında zehirli ot satıyor, diye pazarcı teyze suçlanmıştı..
Teyzenin suçu yok; sattığı ot bilenlerin severek yediği yılanbıçağı/tirşikti.
Sorun bu otun ne şekilde yenileceğini bilmemekten kaynaklanmıştı. Yılanbıçağı taze olarak ya da doğranıp kurutularak, özellikle de kış günlerinde tarhana çorbalarında kullanılır.
Tazesi kullanıcaksa önce tuzlu suda bir gün bekletilmeli, yenirken çiğnenmemeli, hani son zamanlarda soframıza giren nodul makarna gibi yutulmalı, çiğneninirse diliniz ve damağınız şişer. Sonra da “zehirli ot yedim” diye konuşabilirseniz feryadı figan edersiniz.
Kuralına göre yapanlar için yılanbıçaklı çorbaya yabani deli erik kurusu ve dilimlenmiş pancar da karıştırırsanız grip gibi hastalıklara şifadır.
Basında yer almıştı Canan Karatay da koronaya karşı birebir faydalı demişti..
Evet kışın derde deva olarak bizim Hadim, Taşkent ve Bozkır’ın bazı köylerinde yenir ve bu günlerde toplanır, taze toplanmalı, 20-30 cm’den boylusuna bakmayın, zehrini ne kadar tuza yatırsanız da bertaraf edemezsiniz. Bilene afiyet olsun bilmeyen de yanaşmasın!